در المپیک سیاتل، 9 ورزشکار دو ومیدانی که هر کدام گرفتار نوعی عقب ماندگی جسمی یا روحی بودند بر روی خط شروع مسابقه دو 100 متر ایستادند. مسابقه با صدای شلیک تفنگ آغاز شد. هیچکس آنچنان دونده نبود اما هر نفر می خواست که در مسابقه شرکت کند و برنده شود. آنها در ردیفهای سه تایی شروع به دویدن کردند. پسری پایش لغزید، چند معلق زد و به زمین افتاد و شروع کرد به گریه کردن. 8 نفر دیگر صدای گریه او را شنیدند. حرکت خود را کند کردند و از پشت سر به او نگاه کردند.......... ایستادند و به عقب برگشتند........ همگی..... یکی از آنها که دچار سندرم داون ( ناتوانی ذهنی) بود کنارش نشست. او را بغل کرد و از او پرسید : " بهتر شدی؟" پس از آن هر 9 نفر دوشادوش یکدیگر تا خط پایان گام برداشتند. تمام جمعیت روی پا ایستاده و کف زدند. این تشویق مدت زیادی طول کشید شاهدان این ماجرا هنوز از این ماجرا صحبت میکنند . چرا؟؟؟؟؟؟؟؟ زیرا از اعماق درونمان میدانیم که در زندگی چیزی مهمتر از برنده شدن خودمان وجود دارد. مهمترین چیز در زندگی، کمک به سایرین برای برنده شدن است، حتی اگر به قیمت آهسته رفتن و تغییر در نتیجه مسابقه ای باشد که ما در آن شرکت داریم. "شعله یک شمع با افروختن شمع دیگری خاموش نمی شود."
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 11:37 توسط مريم
|
